Een hartfilmpje voor een wandeltocht

Een paar maanden geleden vroeg Sue Korteweg of ik zin had om een keertje mee te gaan met de wandelclub van Mirepoix.
De officiële naam is ‘Les Randos de l’Aubo’.
De eerste twee keren zijn gratis.
Als je serieus wilt meedoen word je vriendelijk verzocht om lid te worden tegen een vast bedrag van EUR 35 per jaar. Tevens moet je een medische verklaring kunnen overleggen.
Vorige week, 14 februari, liep ik voor de tweede keer mee en besloot toen om de knoop door te hakken en officieel lid te worden.
Op vrijdag 17-02-2017 – een interessante datum, als je goed naar de cijfercombinatie kijkt, vond de keuring plaats. Inclusief een cardiogram, verplicht sinds 1 januari 2017.

En ja ik ben goedgekeurd. Verbaast me dat? Natuurlijk niet nu we in deze gezonde omgeving wonen…. Waar zelfs de premie van de aanvullende ziektekostenverzekering minder kost dan in StG en Parijs.

Het zijn mooie tochten van zo’n 8-10 km, door bossen, velden, over zandpaden en landweggetjes. En met schitterende panorama’s naar de besneeuwde bergtoppen. Er wordt regelmatig een korte pauze gehouden en aan het einde is er een koffie/thee of een sapje met een koekje.

Maartje

 

Carnaval in Limoux

Dit jaar zijn we naar het carnaval gegaan, een week voordat het in Nederland los barst. Dat kon omdat in Limoux de langste carnavalsperiode is van de hele wereld.
Ze smokkelen een beetje want in feite zijn het een reeks evenementen in weekenden.
Op zondag de 19de was de optocht van de dames; in bijna Venetiaans lijkende kostuums en maskers stonden ze in de zon of een met confetti besneeuwd plein, en gingen daarna onder begeleiding van een blaasband van het ene café naar het ander aan de place de la République terwijl andere mensen, al dan niet verkleed, in het zog mee gingen.
Het was “bon enfant”, niet erg drukbezocht, en buiten het toeristenseizoen. Wel bleken er een stel beroepsfotografen te zijn met een dame van de VVV.
Limoux was eens een welvarend wijndorp, met een mousserende wijn en “stille” wijnen, en distilleerderijen maar nu is het vooral een slapend provinciestadje, met een leuke markt, een groot winkelcentrum en een historisch centrum aan de rivier Aude.
De tocht tussen Mirepoix naar Limoux gaat door wijn landschap, over heuvels met mooi uitzicht en langs landerijen met schapen, geiten en koeien. Prachtig nu met het opkomende groen en heel veel witte bloempjes aan de grond tegen de nog dorre wijnranken aan.

Een kat, twee katten, en drie???

De jonge ‘je-weet-wel kater’ Felix de Lagarde voelt zich al goed thuis bij ons. Hij miauwt om binnen te komen, eet en slaapt hier en tegen zessen in de ochtend miauwt hij weer om naar buiten te gaan. Soms slaat hij een nacht over en dat is goed want wij zijn er ook wel eens niet.
Maar de laatste tijd horen we soms gemiauw en dan staat er een zwart-wit kat beest buiten die veel op Felix lijkt maar het niet is – een dikkere en ronde kop. De twee stoeien af en toe en ravotten. Het is net of de tweede kat (poes?) langs komt om te kijken of Felix thuis is.
Laatst zat die kat op het raamkozijn van het huis waar Felix is weg gelopen.
Maar vanmorgen, nadat Felix om zes uur was vertrokken, hoorde ik luid gemiauw in de tuin. Ik keek en er zat een zwartwit beest in de tuin van de buren tegen het raster aan. Deze was groter, had een soort van dikke witte nek en kon kennelijk niet onze tuin in want te dik.
Familiereünie? Geen idee.
Maartje gaat zo bij Catherine langs, daar wil Felix ook wel binnen wippen overdag, misschien is hij daar. Inmiddels zit de andere kat in de passage onder onze auto te klagen en die grote, die heb ik niet meer gezien maar ik geloof dat het de kat is die ik wel tegen kom bij het rennen, tegen het pad naar het kasteel toe.

Ravotten

Leven in de ‘fast lane’. 

Van 4 tot 9 december waren we in NYC. Blue Heron, Marcel’s US klant, had hem uitgenodigd om een weekje mee te draaien in hun kantoor aan Madison Ave. Een bezoek aan deze metropool staat al heel lang op mijn wensenlijst. Yep, je voelt het al aankomen, Marcel vroeg me of ik zin had om mee te gaan. Wat denk je? Ik zei volmondig ‘ ja graag’.

De voorbereidingen begonnen met het boeken van de vluchten. We vlogen Air France, heen in de A380 en terug in de Dreamliner van Boeing. De A380 is het grootste passagierstoestel met een bezetting van 500 passagiers. Andere wetenswaardigheidjes: lengte 73 m, spanwijdte 80 m en het is een dubbeldekker. De Boeing was minder sensationeel.

Ik had een ‘ te doen’ lijstje samengesteld. En mijn stevige Doc Martins schoenen aangedaan want Manhattan is een ‘ loopstad’. En ik heb heel veel gelopen en veel naar boven gekeken want de skyline is ongelooflijk mooi. Ik had de eerste avond dan ook nekpijn. Op maandag heb ik de gratis Staten Island Ferry genomen die vlak langs het Vrijheidsbeeld vaart. Oef wat een uitzichten. Leslie, een oud-collega van Marcel, heeft ons die eerste avond meegenomen naar de Oysterbar in de Grand Central Terminal.

Verder op het programma stond Rockefeller Center met de kerstboom en de ijsbaan. Central Park met de eekhoorntjes en zijn skyline. Ben Berkowitz, die we kennen uit Amsterdam, werkt daar bij NBC.

Marcel had donderdag geen afspraken dus gingen we samen op stap. Een van de nieuwe attracties in NY is de ‘High Line’. Dit is een park dat is aangelegd op de vroegere rails van de treinbaan die voor de transporten van vlees en graan zorgden.

Vrijdag hebben we geluncht met Jana, een oud-collega van Marcel. En de rest van de middag weer veel gewandeld. ’s Avonds was het afscheid nemen van de ‘ city that never sleeps’.

Het waren heel bijzondere dagen.

Marcel – dank je wel – dat je me hebt meegenomen.

Maartje

Forel en everzwijn

Vanmorgen liep ik mijn draf rondje voor de conditie en zo en op de terug weg zag ik iets in de greppel liggen. Ik had mijn lenzen niet in en geen bril op en dacht eerst dat het een jerrycan was of zo. Maar bij nader kijken had het haren…er lag een aangereden everzwijn in de greppel.

Er zijn hier veel zwijnen en herten en de lokale jachtvereniging is vaak druk. Zelfs tot in het dorp staan er dan borden “Chasse en cours” en lopen er mensen met geweren rond. Wel met oranje hesjes en petten, maar toch.

Het is mooi weer vandaag en we gingen in de ochtend naar Lavelanet omdat er op vrijdag markt is. Normaal gaan we op maandag naar Mirepoix en we kennen nu ook de vrijdag markt van Foix met de Nederlandse kaasboer.

Lavelanet is geen mooi stadje. Behalve dat Fabien Barthez er is geboren en er een grote Portugese gemeenschap is heeft het weinig om trots op te zijn. Het benen messen museum wellicht. Maar het ligt centraal en het heeft een grote markt.

Lees verder

Het diepe zuiden

 

Zo. We hebben dus al zes weken niets op de website gezet.

Uiteraard nam de verhuizing nog al wat tijd en moeite in beslag maar we hebben het nu zo goed als rond en leven in een klein dropje in de Ariège.

We hebben zelfs een aanloop katje, een buitenslaper waar we toch binnenkort de castratie voor moeten regelen – de vraag is hoe het nuchter te vangen op een ochtend en hem naar de afspraak bij de dokter te krijgen.

Afspraken voor dieren bij de dokter gaan sneller dan voor een mens; de huis arts kan ons pas tegen het einde van de maand zien ondanks een vernieuwde jichtaanval.

We zijn al naar de kust geweest en in de bergen, ook met mijn ouders die hier laatst voor een week waren met Bep, en we waren een lang weekeinde met vrienden uit Le Pecq in Marseillan in de buurt van Sète.

Binnenkort een weekeindje naar Cahors, dan naar New York om een klant te bezoeken en dan wordt het al kersttijd en gaan we naar Nederland.

bliss

De dagen korten en de spanning stijgt

Over minder dan drie weken komen de verhuizers en komt er een eind aan ons mondaine leven in StG en Parijs. Ik noem het mondaine want zo voelt het.

Okay, noem het gevoelsmatig maar je moet de waarheid onder ogen zien. Geen Parijs on your doorstep, geen bistro’s, geen Louvre, geen terrasjes pikken op zwoele Parijse avonden, geen gelegenheden om mijn Agnès b kleding te dragen.

stg

Wat krijgen we ervoor terug?

Heel veel. Schone luchten, een heerlijk groot huis met tuin, schitterende natuur, geen lawaaierige buren, de intimiteit van een dorpsgemeenschap, op een uurtje rijden van de Méditerranée. Het levensonderhoud is ook goedkoper.

Wij zijn omringd door cultuur, niet in musea, de hele omgeving en departement zijn één baken van cultuur. 

We hebben de afgelopen maanden onze tijd verdeeld tussen StG en Lagarde. Met de nadruk op Lagarde. Veel tijd en geld gestoken in het leefbaar en gezellig maken van ons huis. Er zijn tijden geweest dat ik het niet helemaal zag zitten. En dan doel ik op de grote uitgaven om de keuken en badkamer te (laten) renoveren. Marcel argumenteerde steeds dat het geen weggegooid geld was. Dit huis is van ons en we kunnen er mee doen wat we willen, en we hoeven geen huur te betalen.

Dus op 29 september is het au revoir Saint-Germain-en-Laye en a happy new beginning in Lagarde.

lagachat

Hete leerzame dagen

Vorige week donderdag, 4 augustus, kwam Eric Garcia met zijn team, de badkamer installeren. En daarmee bedoel ik de inloopdouche, de dubbele wastafel, het betegelen van de wanden en het opnieuw plaatsen van de wc. Voor de tegels hebben we de ‘ klassieke’  Parijze metrotegels gekozen. Helemaal effen wit, geen zwarte randen. 

Vrijdag was de wastafel gebruiksklaar. Vandaag, maandag 8 augustus, was het Garcia team om 08.30 paraat. Om 10.00 uur hoorden we water lekken in de keuken. Een lekkage bij de afvoer van eerder genoemd meubel. Au secours! Inmiddels is dat probleem opgelost. Er is een gat gemaakt in de keukenmuur, jawel, de muur die ik een maand geleden zo mooi geverfd had…..

Terug naar de installatie van de douche. De bak ligt stevig EN waterpas. Het metselwerk vordert gestaag.

Een oud huis, van meer dan 200 jaar oud, vraagt andere aandacht dan een spiksplinter nieuw huis. Ook daar kan een lekkage ontstaan, natuurlijk, maar minder snel….. In ieder geval, Eric Garcia en zijn equipe, zijn professionals en weten wat ze doen. Amen!

Wat hebben we verder zoal gedaan? Marcel’s werk voor Blue Heron gaat, tussen het installeren van stopcontacten, een vliegenscherm in de keuken, het aanleggen van elektra kabels voor de plafondverlichting in de badkamer en lekker koken in de grote keuken, door. Dank je wel!

De oogsttijd is aangebroken in de tuin. Pruimen, pruimen en nog meer pruimen plukken en rapen. De mirabellen zijn op eau de vie gezet, de quetschen zijn verwerkt in chutneys en ook ingemaakt. De buren hebben een paar kilo gekregen en ook Eric Garcia is verblijd. Maar er is nog geen eind in zicht. Ook de vijgen rijpen om maar te zwijgen over de stoofpeertjes en granny smith appels. 

En tegelijkertijd is het volop zomer. Een gemiddelde temperatuur van zo’n 30 graden. We houden het huis koel, sluiten de ramen. Eten de warme hoofdmaaltijd ’s-middags. ’s-Avonds boulen we met kennissen uit het dorp. En bewonderen we de heldere sterrenhemel. bathaug3