Bezoek aan veilinghuis Drouot op 4 juni 2016

Wat is een veilinghuis? De eerste gedachten zijn de luxe namen zoals Christie`s en Sotheby`s, de Engelse huizen.

Parijs heeft Drouot http://www.drouot.com.

De Nederlandse Vereniging had een bezoek met gids georganiseerd op 4 juni. We werden ontvangen om 14.30 aan 12, rue Drouot, met een uitgebreide toelichting op wie wat doet bij Drouot. Na deze theoretische inleiding werden we `losgelaten` in het Huis. We bezochten de kijkruimtes met o.a. Hermès. Het principe is redelijk eenvoudig. Je kijkt in de catalogus welk voorwerp je interessant vindt en vergelijkt het met de startprijs. De verkoopruimten zijn ook gratis toegankelijk. Je hoeft niet daadwerkelijk in de zaal te zitten. Je kunt van te voren een bod schriftelijk indienen, je kunt telefonisch bieden of zelfs via het internet. Houdt er wel rekening mee dat de prijs die jij hebt geboden, niet de daadwerkelijke prijs is. Er komt nog een toeslag bovenop. 

Ik heb met een verlekkerde blik naar een Hermès tas gekeken. Uiteindelijk de tas aan me voorbij laten gaan. We moeten tenslotte nog behoorlijk investeren in ons huis in de Ariège. 

DSCN6522

boekenbal

Le Boekenbal

Is er een nieuwe traditie geboren? In navolging van het Boekenbal dat elk jaar in Amsterdam plaatsvindt heeft Parijs nu ook Le Boekenbal.

Het bal vond plaats op 2 juni, in de residentie van de ambassadeur. Dress code: zwarte stropdas/feestelijke kledij. In andere woorden: smoking voor de heren.

Sommige heren namen de woorden `zwarte stropdas` wel erg letterlijk. Dus mooi pak met een zwarte das. Marcel zag er in zijn smoking pico bello uit. Ik droeg een van mijn geliefde Cora Kemperman creaties.

De bekende Vlaamse schrijver en theaterman Tom Lanoye droeg voor uit eigen werk, het muzikale gedeelte werd verzorgd door de Milky Way Swing Band.

Het slechte weer was een spelbreker, we konden jammer genoeg niet genieten van de hele mooie tuin. In al deze jaren dat we hier wonen hebben we een grote vrienden/kennissenkring opgebouwd. Het `heee hallo, jij ook hier`; en `hoe gaat het met je` waren niet van de lucht. We hebben later met Tom Lanoye gepraat over Europa, Brexit, en hoe nu verder.

Op weg terug naar huis hoorden we dat verschillende stations van de RER C en B gesloten waren. Dat de place de la Concorde blank stond en dat het Louvre en Musée d`Orsay dicht zijn. En het waterpeil van de Seine stijgt nog steeds. Later vandaag (3 juni) wordt de hoogste stand verwacht. Het zijn duistere tijden.

Maartje – 2-6-16

Maartje en Tom Lanoye

Maartje en Tom Lanoye

orry

4 en 8 mei 2016

Beide data hebben voor Nederland en Frankrijk dezelfde betekenis. Herdenking van de doden.

In Orry-la-Ville bevindt zich het Ereveld voor de Nederlandse soldaten die gevallen zijn in Frankrijk. De afgelopen paar jaar hebben Marcel en ik de grote eer gehad om namens de Nederlandse Vereniging voor Parijs e.o. een krans te leggen. Marcel als voorzitter en ik als vice-voorzitter. Het was weer een zeer indrukwekkende ceremonie. Onder stralende mei luchten. Gelukkig was het minder heet als vorig jaar toen verschillende aanwezigen zich niet op de been konden houden oftewel bezweken onder de koperen ploert. Na afloop was er gelegenheid om het glas te heffen. We zijn niet lang gebleven omdat we niet in de avondspits terecht wilden komen. Orry-la-Ville ligt op zo`n 50 km ten noorden van Parijs. En de A1, via de luchthaven Charles-de-Gaulle, vervolgens de A86, slippen tegen vieren al snel vol. 

Thuisgekomen hebben we het pakken van de koffers en auto afgemaakt zodat we donderdagochtend meteen konden vertrekken.

Marcel had al eerder gezegd dat we woensdagavond zouden moeten vertrekken om de grote uittocht van het lange Hemelvaart-weekend te vermijden. En dan ergens overnachten, bijvoorbeeld op een van onze vaste overnachtingsadressen in de Creuse. Maar we waren te laat. De volgende dag was het inderdaad een groot drama op de uitvalswegen. We stonden in een langzaam rijdende file tot even voor Orléans. Daarna was er geen vuiltje aan de lucht. Maar we kwamen pas tegen vijven bij Hans en Siranouche aan ipv om 15.00. Grumpf! Een leer voor een volgende keer? We hebben fijn bijgepraat en zijn de volgende ochtend tegen half twaalf verder naar het zuiden gereden. Marcel had in de ochtend nog een werkinterview.

Onderweg stak een stormachtige wind op: le vent d`autan of le vent des marins. Deze wind waait van de Golfe du Lion via de Toulouse Lauragais vlakte naar de Atlantische kust. En kan windstoten van 100 tot 120 km bereiken. De storm heeft een paar dagen aangehouden.

Op zondag, 8 mei, vond de Franse herdenking plaats. De voorzijde van ons huis kijkt uit over het dorpspleintje met geknotte plataanboompjes en het oorlogsmonument. `s-Morgens vroeg had Marcel al gezien dat er vlaggen werden neergezet bij het monument. Na het ontbijt begon hij met het wegbikken van de tegeltjes achter het fornuis. Het maakte een hels kabaal en dat op een zondagochtend. Ik ben naar de buren gegaan om uit te vinden of het kabaal tot hen doordrong. Dit was gelukkig niet het geval. De buurvrouw maakte me erop attent dat de ceremonie om 11.30 zou beginnen. Het was nu 11.25. We zijn er allebei geweest. Niet in ons zondagskloffie, maar dat viel niet eens op. Dit is tenslotte de Ariège, Catharenland! Na afloop bood de burgemeester een drankje aan in het gemeentehuis. Dit was dé gelegenheid om ons voor te stellen. We hebben met allen gesproken, niet dat men nieuwsgierig was. Hoe kom je erbij….

Maartje

Noord-Zuid Lijn

De titel heeft niets te maken met Amsterdam, waar de vervloekte metrolijn nog steeds niet gereed is.

Het is de lijn van 78 naar 09, Yvelines naar Ariège. We hebben een huis geërfd in Lagarde en hebben grootse plannen om ons daar te gaan vestigen. We waren niet meer terug geweest na 20 november 2015. En hoewel we het huis, uiteraard, vele keren hebben bezocht leek het ons een goed plan om er een langere tijd door te brengen.

Op 22 maart, na de ALV van de NLVP, vertrokken we richting Hans en Siranouche in Ussel, voor een eerste stop.

Het zonnetje scheen en bij aankomst in Lagarde hebben we eerst alle luiken opengegooid. Het daglicht stroomde letterlijk naar binnen. Helaas lag er ook een laag stof. Marcel had de stofaanval voorzien en had wegwerp monddoekjes gekocht.

Het is een schitterend huis, tuin met fruitbomen op het zuiden. En dan het uitzicht op de Pyreneeën. Het daglicht gaf, helaas, ook barsten in de woonkamer en andere oneffenheden weer. Maar ja wat wil je, een oud huis, waar sigaren werden gerookt.

De grootste uitgavepost wordt de aanschaf van een `piano`. Nee, niet het muziekinstrument. De Steinway staat er al. Een piano is een groot fornuis met zes branders en twee ovens. Wij hebben ons oog laten vallen op het model Sully van Lacanche.

(Wordt vervolgd).

IMG_7288 (1)

De tuin met fruitbomen, en de blauwe luiken van het huis op de achtergrond.

 

De Parijse leesmarathon

Na de culturele avond in het Atelier Néerlandais en het koninklijk bezoek, hebben Marcel en ik meegedaan aan de leesmarathon.

De culturele afdeling van de ambassade neemt deel aan de “Salon du Livre de Paris”, die dit jaar plaatsvindt van 16-20 maart. De Nederlandse stand is in de vorm van een vuurtoren, een “Phare du Nord”.

Er wordt gedurende 10-15 minuten voorgelezen uit vertaalde werken van bijvoorbeeld Adriaan van Dis en Hella Haasse, aan groepjes van 4-6 personen. Marcel en ik waren ingeschaald van 18.00 tot 19.00 op 17 maart. Het was erg leuk om te doen. De reacties waren positief en er werd zelfs geapplaudisseerd.

DSCN6242_Fotor

 

 

Lentelunch met wijnproeverij

Het was alweer een maand geleden dat wij bij onze Amerikaanse vrienden waren uitgenodigd voor een diner-chantant. Volgers van onze site kennen Anita en Jimmy, van de BBQs en de muzikale middagen en -avonden.
Ze zijn vaak weekenden bezet met ‘gigs’ (optredens) en onze agenda’s lopen steeds voller.
Afgelopen weekend vond in de Manège Royale, het culturele centrum naast ons complex, de jaarlijkse Salon du Vin et de la Gastronomie plaats. Laten we twee vliegen in een klap slaan. We nodigen Les Gibbons uit voor lunch en gaan dan de hapjes en wijnen proeven, next door.
Met de naderende lente met daarbij het festijn aan jonge groenten en vlees, stelde Marcel een lunch voor van zuiglamsbout, groene asperges, tuinboontjes en ‘ratjes’ (aardappelen) met rozemarijnjus uit de oven.
Anita and Jimmy arriveerden tegen 12.45 en parkeerden binnen de hekken op ons terrein. De apéro stond koel. Het Pyreneese zuiglam was overtreffelijk heerlijk.
Ruim twee uur verder, na tafelen, kletsen en pianospelen door Jimmy, zijn we naar de Salon gegaan. Als vanouds stond er onze goede wijnboervriend Christian Morin, uit Chitry. Anita en ik hebben bij de meeste wijnstands geproefd, gepraat en gekocht. Marcel en Jimmy bleven een beetje achter omdat jimmy’s rug hem af en toe parten speelde. Tegen zessen zijn onze vrienden naar huis gereden.

De wijnkelder en de koelkast zijn weer gevuld.
En wij hebben een flesje opengetrokken.

DSCN6233
Maartje

Parijs kleurt oranje

Het zijn opwindende tijden in mijn Franse leven. Op 26 februari ontmoette ik Herman Koch. En gisteren (10 maart) was het de beurt aan Willem-Alexander en Máxima. Het koningspaar is in Parijs voor een tweedaags bezoek. Marcel is voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Parijs e.o. en had uit hoofde daarvan een uitnodiging ontvangen voor de officiële ontmoeting op 10 maart. Samen met een honderdtal Nederlanders werden we ontvangen in de prachtige zalen van het Hôtel Potocki. We werden voorgesteld en hebben de koninklijke handen geschud. Marcel had een kwartiertje later nog een onderonsje met Máxima. Helaas zijn daar geen foto’s van; we werden met argusogen bekeken door de dames en heren in zwart. Tegen het einde gaven de ambassadeur en W-A een toespraak en zongen we allen een couplet van het Wilhelmus. Dat moment werd door velen aangegrepen om snel een fotootje te maken. Totdat we ook toen weer op de schouder geklopt werden. Geen foto’s aub. Je realiseert je opnieuw dat we veel Nederlanders kennen en zij kennen ons. Ik stond geen momentje alleen.

Nederlandse en Franse vlaggen op de Champs Elysées

Nederlandse en Franse vlaggen op de Champs Elysées

Terug naar StGe
Het RER station, Charles de Gaulle – Étoile, ligt op zo’n 5 minuten lopen van het Hôtel Potocki. We moesten opschieten want Marcel had een werkafspraak thuis. Het liep op rolletjes, de trein kwam meteen. Tot de halte Le Vésinet-Centre. Er is een verdacht pakketje gevonden in station van StG….. Oh nee, hè, niet nu. Helaas wel. Deze trein eindigt bij het station Le Vésinet-Le Pecq, de halte voor StG. Dan realiseer je je weer dat je in een soort plattelandsgordel woont. Want er is geen busverbinding en een taxistandplaats is ver te zoeken. Dan maar met de benenwagen, zo’n half uurtje…. Je praat wat met je medeslachtoffers, een oudere dame zegt, hoe moet ik nu naar huis. Een andere dame gaat daarop in en zegt dat ze haar man kan vragen om met de auto naar het station te komen. Ik spring daar onmiddellijk op in (natuurlijk): wij moeten ook die kant op. Zo gezegd zo gedaan. Wij gaan naar buiten en wachten op de reddende engel in een witte Peugeot. Na tien minuten, belt mw met haar man: waar blijf je nou?? Wij staan aan de rechterkant van het station. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, en na veel vijven en zessen, en een twintig minuten later. Ja hoor daar issie dan. We zitten in een hele nieuwe auto met een van de modernste gps-systemen. Maar wat gebeurd er? Mr. X rijdt weg zonder deze in te stellen en voordat we het weten rijden we door de velden, langs de Seine en door dorpjes, steeds verder weg van ons doel. Marcel is helemaal verbouwereerd en durft in eerste instantie niet in te grijpen. Mw. X roept vanaf de achterbank, mijn hemel, wat doe je allemaal. Gelukkig krijgt Marcel op tijd zijn zinnen bij elkaar en vertelt Mr. X de juiste route. Marcel heeft zijn werk op tijd kunnen afmaken en we zijn Mr. en Mw. X dankbaar voor de lift. Achteraf kun je er om lachen.

De oudere dame heeft me bij het uitstappen nog snel haar adres in mijn oor gefluisterd en ons uitgenodigd om een keertje langs te komen.

Toespraak ambassadeur

Toespraak ambassadeur

Maartje

Cultuur

Afgelopen week viel er een uitnodiging van het Nederlands Letterenfonds in mijn inbox. Een uitnodiging om de prijsuitreiking van de “Prix des Phares du Nord 2015” bij te wonen. Dit is een tweejaarlijkse prijs voor de beste Franse vertaling van een belangrijk Nederlandstalig werk.

Dit jaar viel deze eer aan Isabelle Rosselin voor “Villa avec piscine”, haar vertaling van “Zomerhuis met zwembad” van Herman Koch.

Het was een bijzondere avond in het Atelier Néerlandais. En natuurlijk was Herman Koch, himself, ook aanwezig. De prijs werd uitgereikt door Ed Kronenburg, de Nederlandse ambassadeur in Frankrijk. Na het officiële gedeelte konden we napraten, onder het genot van een glas, met de hoofdpersonen van de avond. Natuurlijk heb ik ook even gepraat met Herman Koch over zijn, hoe kan het ook anders, boeken en Amsterdam.

Het was een leuk gesprek en na afloop gingen we samen op de foto. MMenHK1