Leven in de ‘fast lane’. 

Van 4 tot 9 december waren we in NYC. Blue Heron, Marcel’s US klant, had hem uitgenodigd om een weekje mee te draaien in hun kantoor aan Madison Ave. Een bezoek aan deze metropool staat al heel lang op mijn wensenlijst. Yep, je voelt het al aankomen, Marcel vroeg me of ik zin had om mee te gaan. Wat denk je? Ik zei volmondig ‘ ja graag’.

De voorbereidingen begonnen met het boeken van de vluchten. We vlogen Air France, heen in de A380 en terug in de Dreamliner van Boeing. De A380 is het grootste passagierstoestel met een bezetting van 500 passagiers. Andere wetenswaardigheidjes: lengte 73 m, spanwijdte 80 m en het is een dubbeldekker. De Boeing was minder sensationeel.

Ik had een ‘ te doen’ lijstje samengesteld. En mijn stevige Doc Martins schoenen aangedaan want Manhattan is een ‘ loopstad’. En ik heb heel veel gelopen en veel naar boven gekeken want de skyline is ongelooflijk mooi. Ik had de eerste avond dan ook nekpijn. Op maandag heb ik de gratis Staten Island Ferry genomen die vlak langs het Vrijheidsbeeld vaart. Oef wat een uitzichten. Leslie, een oud-collega van Marcel, heeft ons die eerste avond meegenomen naar de Oysterbar in de Grand Central Terminal.

Verder op het programma stond Rockefeller Center met de kerstboom en de ijsbaan. Central Park met de eekhoorntjes en zijn skyline. Ben Berkowitz, die we kennen uit Amsterdam, werkt daar bij NBC.

Marcel had donderdag geen afspraken dus gingen we samen op stap. Een van de nieuwe attracties in NY is de ‘High Line’. Dit is een park dat is aangelegd op de vroegere rails van de treinbaan die voor de transporten van vlees en graan zorgden.

Vrijdag hebben we geluncht met Jana, een oud-collega van Marcel. En de rest van de middag weer veel gewandeld. ’s Avonds was het afscheid nemen van de ‘ city that never sleeps’.

Het waren heel bijzondere dagen.

Marcel – dank je wel – dat je me hebt meegenomen.

Maartje

Forel en everzwijn

Vanmorgen liep ik mijn draf rondje voor de conditie en zo en op de terug weg zag ik iets in de greppel liggen. Ik had mijn lenzen niet in en geen bril op en dacht eerst dat het een jerrycan was of zo. Maar bij nader kijken had het haren…er lag een aangereden everzwijn in de greppel.

Er zijn hier veel zwijnen en herten en de lokale jachtvereniging is vaak druk. Zelfs tot in het dorp staan er dan borden “Chasse en cours” en lopen er mensen met geweren rond. Wel met oranje hesjes en petten, maar toch.

Het is mooi weer vandaag en we gingen in de ochtend naar Lavelanet omdat er op vrijdag markt is. Normaal gaan we op maandag naar Mirepoix en we kennen nu ook de vrijdag markt van Foix met de Nederlandse kaasboer.

Lavelanet is geen mooi stadje. Behalve dat Fabien Barthez er is geboren en er een grote Portugese gemeenschap is heeft het weinig om trots op te zijn. Het benen messen museum wellicht. Maar het ligt centraal en het heeft een grote markt.

Lees verder

Het diepe zuiden

 

Zo. We hebben dus al zes weken niets op de website gezet.

Uiteraard nam de verhuizing nog al wat tijd en moeite in beslag maar we hebben het nu zo goed als rond en leven in een klein dropje in de Ariège.

We hebben zelfs een aanloop katje, een buitenslaper waar we toch binnenkort de castratie voor moeten regelen – de vraag is hoe het nuchter te vangen op een ochtend en hem naar de afspraak bij de dokter te krijgen.

Afspraken voor dieren bij de dokter gaan sneller dan voor een mens; de huis arts kan ons pas tegen het einde van de maand zien ondanks een vernieuwde jichtaanval.

We zijn al naar de kust geweest en in de bergen, ook met mijn ouders die hier laatst voor een week waren met Bep, en we waren een lang weekeinde met vrienden uit Le Pecq in Marseillan in de buurt van Sète.

Binnenkort een weekeindje naar Cahors, dan naar New York om een klant te bezoeken en dan wordt het al kersttijd en gaan we naar Nederland.

bliss

De dagen korten en de spanning stijgt

Over minder dan drie weken komen de verhuizers en komt er een eind aan ons mondaine leven in StG en Parijs. Ik noem het mondaine want zo voelt het.

Okay, noem het gevoelsmatig maar je moet de waarheid onder ogen zien. Geen Parijs on your doorstep, geen bistro’s, geen Louvre, geen terrasjes pikken op zwoele Parijse avonden, geen gelegenheden om mijn Agnès b kleding te dragen.

stg

Wat krijgen we ervoor terug?

Heel veel. Schone luchten, een heerlijk groot huis met tuin, schitterende natuur, geen lawaaierige buren, de intimiteit van een dorpsgemeenschap, op een uurtje rijden van de Méditerranée. Het levensonderhoud is ook goedkoper.

Wij zijn omringd door cultuur, niet in musea, de hele omgeving en departement zijn één baken van cultuur. 

We hebben de afgelopen maanden onze tijd verdeeld tussen StG en Lagarde. Met de nadruk op Lagarde. Veel tijd en geld gestoken in het leefbaar en gezellig maken van ons huis. Er zijn tijden geweest dat ik het niet helemaal zag zitten. En dan doel ik op de grote uitgaven om de keuken en badkamer te (laten) renoveren. Marcel argumenteerde steeds dat het geen weggegooid geld was. Dit huis is van ons en we kunnen er mee doen wat we willen, en we hoeven geen huur te betalen.

Dus op 29 september is het au revoir Saint-Germain-en-Laye en a happy new beginning in Lagarde.

lagachat

Hete leerzame dagen

Vorige week donderdag, 4 augustus, kwam Eric Garcia met zijn team, de badkamer installeren. En daarmee bedoel ik de inloopdouche, de dubbele wastafel, het betegelen van de wanden en het opnieuw plaatsen van de wc. Voor de tegels hebben we de ‘ klassieke’  Parijze metrotegels gekozen. Helemaal effen wit, geen zwarte randen. 

Vrijdag was de wastafel gebruiksklaar. Vandaag, maandag 8 augustus, was het Garcia team om 08.30 paraat. Om 10.00 uur hoorden we water lekken in de keuken. Een lekkage bij de afvoer van eerder genoemd meubel. Au secours! Inmiddels is dat probleem opgelost. Er is een gat gemaakt in de keukenmuur, jawel, de muur die ik een maand geleden zo mooi geverfd had…..

Terug naar de installatie van de douche. De bak ligt stevig EN waterpas. Het metselwerk vordert gestaag.

Een oud huis, van meer dan 200 jaar oud, vraagt andere aandacht dan een spiksplinter nieuw huis. Ook daar kan een lekkage ontstaan, natuurlijk, maar minder snel….. In ieder geval, Eric Garcia en zijn equipe, zijn professionals en weten wat ze doen. Amen!

Wat hebben we verder zoal gedaan? Marcel’s werk voor Blue Heron gaat, tussen het installeren van stopcontacten, een vliegenscherm in de keuken, het aanleggen van elektra kabels voor de plafondverlichting in de badkamer en lekker koken in de grote keuken, door. Dank je wel!

De oogsttijd is aangebroken in de tuin. Pruimen, pruimen en nog meer pruimen plukken en rapen. De mirabellen zijn op eau de vie gezet, de quetschen zijn verwerkt in chutneys en ook ingemaakt. De buren hebben een paar kilo gekregen en ook Eric Garcia is verblijd. Maar er is nog geen eind in zicht. Ook de vijgen rijpen om maar te zwijgen over de stoofpeertjes en granny smith appels. 

En tegelijkertijd is het volop zomer. Een gemiddelde temperatuur van zo’n 30 graden. We houden het huis koel, sluiten de ramen. Eten de warme hoofdmaaltijd ’s-middags. ’s-Avonds boulen we met kennissen uit het dorp. En bewonderen we de heldere sterrenhemel. bathaug3

Van hot naar haar

Het is een tijdje stil geweest. Niet omdat er niets te schrijven viel maar ik had geen tijd. En mijn hoofd stond naar andere dingen.

We hebben sinds mijn laatste verhaaltje meer dan 1600 km gereden. Van het noorden naar het zuiden en vice-versa. We wonen officieel nog steeds in StG maar er is veel te doen in Lagarde, voordat de verhuiswagen eind september komt voorrijden. Een andere reden waarom we relatief gezien meer tijd in Lagarde doorbrengen: we hebben hier veel meer leefruimte dan in ons appartement in de Yvelines. Begrijp me niet verkeerd. We hebben er vijf jaar lang heerlijk gewoond met een onovertroffen uitzicht dat moeilijk te evenaren is. Zelfs met de Pyreneeën als uitzicht hier. Er is tenslotte maar één Eiffeltoren die ons elke dag toescheen. 

Lagarde sluit ons steeds meer in haar armen. En het Occitaans dat hier gesproken wordt is steeds makkelijker te volgen. Marcel betrapte me er recentelijk op dat ik sommige woorden in het plaatselijke accent uitsprak. 

Het huis begint steeds meer ‘ons thuis’ te worden. Het fornuis en de afzuigkap zijn geïnstalleerd en de anti-spatwand is nu ook bevestigd op de `niet-waterpas` muur. Je moet je voorstellen, je koopt een rvs spatwand van 150 x 50 cm. Op de achterkant zijn plakstrepen bevestigd voor een ‘ easy’ installeren. Maar dat geldt alleen voor een rechte muur. En tja, daar ontbreekt het hier aan. Marcel heeft het probleem op een praktische manier opgelost. Bravo. 

Nu ik dit schrijf wordt de badkamer onder handen genomen, renovatie is een ander woord. De badkuip wordt vervangen door een inloopdouche. Er komt een dubbele wastafelmeubel. Ook nieuwe muren en een verlaagd plafond. En een nieuwe vloerbedekking. We leven sinds een week `badloos`. We douchen bij de buren en bij onze goede kennissen Tony en Sheila Bathurst, die om de hoek wonen. Andere kennissen hebben hun badkamer ook aangeboden, maar dat is verder lopen. 

Op naar de volgende fase.

Maartje

artijul27-2

Marcel kookt op het nieuwe fornuis

Bezoek aan veilinghuis Drouot op 4 juni 2016

Wat is een veilinghuis? De eerste gedachten zijn de luxe namen zoals Christie`s en Sotheby`s, de Engelse huizen.

Parijs heeft Drouot http://www.drouot.com.

De Nederlandse Vereniging had een bezoek met gids georganiseerd op 4 juni. We werden ontvangen om 14.30 aan 12, rue Drouot, met een uitgebreide toelichting op wie wat doet bij Drouot. Na deze theoretische inleiding werden we `losgelaten` in het Huis. We bezochten de kijkruimtes met o.a. Hermès. Het principe is redelijk eenvoudig. Je kijkt in de catalogus welk voorwerp je interessant vindt en vergelijkt het met de startprijs. De verkoopruimten zijn ook gratis toegankelijk. Je hoeft niet daadwerkelijk in de zaal te zitten. Je kunt van te voren een bod schriftelijk indienen, je kunt telefonisch bieden of zelfs via het internet. Houdt er wel rekening mee dat de prijs die jij hebt geboden, niet de daadwerkelijke prijs is. Er komt nog een toeslag bovenop. 

Ik heb met een verlekkerde blik naar een Hermès tas gekeken. Uiteindelijk de tas aan me voorbij laten gaan. We moeten tenslotte nog behoorlijk investeren in ons huis in de Ariège. 

DSCN6522

Le Boekenbal

Is er een nieuwe traditie geboren? In navolging van het Boekenbal dat elk jaar in Amsterdam plaatsvindt heeft Parijs nu ook Le Boekenbal.

Het bal vond plaats op 2 juni, in de residentie van de ambassadeur. Dress code: zwarte stropdas/feestelijke kledij. In andere woorden: smoking voor de heren.

Sommige heren namen de woorden `zwarte stropdas` wel erg letterlijk. Dus mooi pak met een zwarte das. Marcel zag er in zijn smoking pico bello uit. Ik droeg een van mijn geliefde Cora Kemperman creaties.

De bekende Vlaamse schrijver en theaterman Tom Lanoye droeg voor uit eigen werk, het muzikale gedeelte werd verzorgd door de Milky Way Swing Band.

Het slechte weer was een spelbreker, we konden jammer genoeg niet genieten van de hele mooie tuin. In al deze jaren dat we hier wonen hebben we een grote vrienden/kennissenkring opgebouwd. Het `heee hallo, jij ook hier`; en `hoe gaat het met je` waren niet van de lucht. We hebben later met Tom Lanoye gepraat over Europa, Brexit, en hoe nu verder.

Op weg terug naar huis hoorden we dat verschillende stations van de RER C en B gesloten waren. Dat de place de la Concorde blank stond en dat het Louvre en Musée d`Orsay dicht zijn. En het waterpeil van de Seine stijgt nog steeds. Later vandaag (3 juni) wordt de hoogste stand verwacht. Het zijn duistere tijden.

Maartje – 2-6-16

Maartje en Tom Lanoye

Maartje en Tom Lanoye