trein

Tjoeke, tjoeke, tjoeke; in een rijtuigie helemaal naar ….Parijs

Op 11 maart stonden twee verenigingsvergaderingen gepland. In de ochtend de Algemene Ledenvergadering van de FANF (Fédération des Associations Néerlandaises en France) waar Marcel uit hoofde van zijn functie als voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Parijs e.o. naar toeging. Deze vond plaats op de residentie. En dan in de avond de Algemene Ledenvergadering van de NLVP (Nederlandse Vereniging voor Parijs e.o), in het Hilton Gare St Lazare.
De vereniging waar ik de functie van vice-voorzitter bekleedde. Ik zeg met nadruk bekleedde omdat ik mij niet herkiesbaar heb gesteld.

Ik had hotel Parisiana geboekt in ons ‘oude’ quartier, in het tiende arrondissement. Nabij het Gare de l’Est en op acht metro stops van Gare d’Austerlitz verwijderd.

Zoals de titel hierboven al aangeeft. Gingen we dit keer niet met ons ‘kuutje’ (ons liefkoosnaampje voor de Q5) maar met de trein. Het zijn toch 800 km en met de auto zou het met een extra overnachting zijn. En dan waar parkeer je haar? In december zaten we in een buitenwijk met een garage om de hoek. Centrum Parijs is dan toch een ander verhaal.

Dus we zijn met de trein gegaan. Eerst met de auto naar Pamiers. Onze lieve vriendin Marie Amsler, uit het dorp, bood aan om ons naar Pamiers te brengen. Ze zou ons zondag ook weer ophalen.
In Pamiers namen we de regionale trein naar Toulouse. Vandaar de intercité naar Paris-d’Austerlitz. Het was een lange zit, zo’n zeven uren. Daarentegen geen stress op de tolwegen. Een beetje lezen, een beetje eten en een beetje wegdommelen van tijd tot tijd.

Ik heb vooral genoten van het voorbijvliegende landschap.
Erg gevarieerd: weiden, bossen, oude dorpjes, snelstromende rivieren. En dichterbij Parijs drukke wegen en dicht op elkaar gebouwde woonwijken. We stopten in Montbauban, Cahors, Brive la Gaillarde, Limoges, Chateauroux en Orléans.

Vrijdagavond hebben we met Anita en Jimmy uitgebreid genoten van een diner bij Le Louchébem. Het was weer erg goed, als vanouds. En we kregen een glas champagne aangeboden. Vraag me niet waarom, maar het was erg lekker. Een gegeven paard moet je niet in de bek kijken. Zaterdagavond, na de ALV, hebben we gegeten in een brasserie om de hoek van het Hilton met leden van het bestuur. Het was gezellig, maar na de vrijdagavond experience, was het eten relatief niet bijzonder en wel duur. En we kregen geen champagne…..Maar we hadden wel een avond met leuke mensen en kregen afscheidscadeaux.

Oh ja, ik heb op zaterdag ook nog geluncht met Varinia, mijn Argentijnse vriendin. Bistro ‘Trama’ in de rue du Cherche-Midi. Het was lekker, gezellig, veel gekletst, zoveel gekletst dat ik Marcel’s verschillende telefoontjes en berichtjes gedurende meer dan een uur niet hoorde. Waarvoor mijn excuses, darling.

Maartje

Een laatste groet van Koning Winter

Sneeuw in Maart

Sneeuw in Maart

Verschillende departementen bevonden zich in de oranje zone (veel regen, storm en sneeuw). Maar niet de Ariège. De meteo dame van TF1 voorspelde gisteravond (03/03) dat het zou sneeuwen tot op een hoogte van 900 m. Ik keek Marcel aan, “dus niet bij ons”. Wij zitten namelijk op slechts 350 m…. De afgelopen dagen was de wind wel gaan aanwakkeren. We hadden uit voorzorg het luik in de keuken en de deurluiken aan de tuinkant gesloten. Het gierde inderdaad door de schoorsteen, maar dat was ook alles.

Tenminste dat dachten we.

Tegen drieën stond Marcel op, hij dacht dat er een kater beest voor de deur zat. Hij keek naar buiten en zei ‘volgens mij heeft het gesneeuwd’. Ik wilde hem niet geloven…. Ging naar de badkamer en zag met mijn eigen ogen dat de auto’s op het pleintje onder een behoorlijke laag sneeuw verborgen zaten. En het sneeuwde nog steeds.

Ik moest meteen aan mijn aardbeienplantjes denken die onbeschermd in het tuintje op de grond, weliswaar in het hun bakjes, lagen.

Inmiddels is de sneeuw zo goed als verdwenen en de storm is teruggekeerd.

Maart roert ook hier in het zuiden zijn staart.

Maartje

Maandag

Het Nederlands gezegde luidt ‘maandag is wasdag’.

Sinds wij in Lagarde wonen is de maandag voor ons marktdag in Mirepoix geworden. Het is een levendige markt die het centrale overkapte plein en verschillende zijstraten beslaat.

Het is een markt zoals die hoort te zijn. Het aanbod is veelzijdig te noemen. Zoals vlees(waren), groenten, fruit, vis, oesters, kazen, slakken, wijn. Natuurlijk ook schoenen, jassen, jurken, broeken.

In maart 2016 maakten we voor het eerst kennis met deze markt.
We waren de markten van Parijs en StG gewend. Je doet je boodschappen, je weet precies wie waar zijn kraampje heeft. En dat is het dan. Geen geslenter.

Hier daarentegen is het HET moment van de week om kennissen en vrienden te ontmoeten. Dus midden in het gangpad stilstaan, kusjes uitwisselen en natuurlijk de laatste nieuwtjes. Een teken dat wij ons steeds meer lokaal gaan voelen werd vandaag weer bewezen.

We kwamen Tony en Sheila tegen, goede vrienden uit Lagarde. Philippe en Béatrice, ook uit Lagarde, die boerenkool kochten bij onze vaste groentekraam. George, die samen met mij bij de wandelclub van Mirepoix zit. Dus het was in het voorbijgaan ‘salut et à demain’.
Verderop ontmoetten we Lina en Jean-Paul, die met mij bij de Tai Chi-club zitten. En bij al deze ontmoetingen, blokkeerden wij het gangpad. Niemand die er iets van zei.

De klap op de vuurpijl: het was vandaag een bloedmooie, vroege, lentedag, 19 graden.

En ja ik heb een wasje gedraaid.

Maartje

Een hartfilmpje voor een wandeltocht

Een paar maanden geleden vroeg Sue Korteweg of ik zin had om een keertje mee te gaan met de wandelclub van Mirepoix.
De officiële naam is ‘Les Randos de l’Aubo’.
De eerste twee keren zijn gratis.
Als je serieus wilt meedoen word je vriendelijk verzocht om lid te worden tegen een vast bedrag van EUR 35 per jaar. Tevens moet je een medische verklaring kunnen overleggen.
Vorige week, 14 februari, liep ik voor de tweede keer mee en besloot toen om de knoop door te hakken en officieel lid te worden.
Op vrijdag 17-02-2017 – een interessante datum, als je goed naar de cijfercombinatie kijkt, vond de keuring plaats. Inclusief een cardiogram, verplicht sinds 1 januari 2017.

En ja ik ben goedgekeurd. Verbaast me dat? Natuurlijk niet nu we in deze gezonde omgeving wonen…. Waar zelfs de premie van de aanvullende ziektekostenverzekering minder kost dan in StG en Parijs.

Het zijn mooie tochten van zo’n 8-10 km, door bossen, velden, over zandpaden en landweggetjes. En met schitterende panorama’s naar de besneeuwde bergtoppen. Er wordt regelmatig een korte pauze gehouden en aan het einde is er een koffie/thee of een sapje met een koekje.

Maartje

 

Carnaval in Limoux

Dit jaar zijn we naar het carnaval gegaan, een week voordat het in Nederland los barst. Dat kon omdat in Limoux de langste carnavalsperiode is van de hele wereld.
Ze smokkelen een beetje want in feite zijn het een reeks evenementen in weekenden.
Op zondag de 19de was de optocht van de dames; in bijna Venetiaans lijkende kostuums en maskers stonden ze in de zon of een met confetti besneeuwd plein, en gingen daarna onder begeleiding van een blaasband van het ene café naar het ander aan de place de la République terwijl andere mensen, al dan niet verkleed, in het zog mee gingen.
Het was “bon enfant”, niet erg drukbezocht, en buiten het toeristenseizoen. Wel bleken er een stel beroepsfotografen te zijn met een dame van de VVV.
Limoux was eens een welvarend wijndorp, met een mousserende wijn en “stille” wijnen, en distilleerderijen maar nu is het vooral een slapend provinciestadje, met een leuke markt, een groot winkelcentrum en een historisch centrum aan de rivier Aude.
De tocht tussen Mirepoix naar Limoux gaat door wijn landschap, over heuvels met mooi uitzicht en langs landerijen met schapen, geiten en koeien. Prachtig nu met het opkomende groen en heel veel witte bloempjes aan de grond tegen de nog dorre wijnranken aan.

Een kat, twee katten, en drie???

De jonge ‘je-weet-wel kater’ Felix de Lagarde voelt zich al goed thuis bij ons. Hij miauwt om binnen te komen, eet en slaapt hier en tegen zessen in de ochtend miauwt hij weer om naar buiten te gaan. Soms slaat hij een nacht over en dat is goed want wij zijn er ook wel eens niet.
Maar de laatste tijd horen we soms gemiauw en dan staat er een zwart-wit kat beest buiten die veel op Felix lijkt maar het niet is – een dikkere en ronde kop. De twee stoeien af en toe en ravotten. Het is net of de tweede kat (poes?) langs komt om te kijken of Felix thuis is.
Laatst zat die kat op het raamkozijn van het huis waar Felix is weg gelopen.
Maar vanmorgen, nadat Felix om zes uur was vertrokken, hoorde ik luid gemiauw in de tuin. Ik keek en er zat een zwartwit beest in de tuin van de buren tegen het raster aan. Deze was groter, had een soort van dikke witte nek en kon kennelijk niet onze tuin in want te dik.
Familiereünie? Geen idee.
Maartje gaat zo bij Catherine langs, daar wil Felix ook wel binnen wippen overdag, misschien is hij daar. Inmiddels zit de andere kat in de passage onder onze auto te klagen en die grote, die heb ik niet meer gezien maar ik geloof dat het de kat is die ik wel tegen kom bij het rennen, tegen het pad naar het kasteel toe.

Ravotten

Leven in de ‘fast lane’. 

Van 4 tot 9 december waren we in NYC. Blue Heron, Marcel’s US klant, had hem uitgenodigd om een weekje mee te draaien in hun kantoor aan Madison Ave. Een bezoek aan deze metropool staat al heel lang op mijn wensenlijst. Yep, je voelt het al aankomen, Marcel vroeg me of ik zin had om mee te gaan. Wat denk je? Ik zei volmondig ‘ ja graag’.

De voorbereidingen begonnen met het boeken van de vluchten. We vlogen Air France, heen in de A380 en terug in de Dreamliner van Boeing. De A380 is het grootste passagierstoestel met een bezetting van 500 passagiers. Andere wetenswaardigheidjes: lengte 73 m, spanwijdte 80 m en het is een dubbeldekker. De Boeing was minder sensationeel.

Ik had een ‘ te doen’ lijstje samengesteld. En mijn stevige Doc Martins schoenen aangedaan want Manhattan is een ‘ loopstad’. En ik heb heel veel gelopen en veel naar boven gekeken want de skyline is ongelooflijk mooi. Ik had de eerste avond dan ook nekpijn. Op maandag heb ik de gratis Staten Island Ferry genomen die vlak langs het Vrijheidsbeeld vaart. Oef wat een uitzichten. Leslie, een oud-collega van Marcel, heeft ons die eerste avond meegenomen naar de Oysterbar in de Grand Central Terminal.

Verder op het programma stond Rockefeller Center met de kerstboom en de ijsbaan. Central Park met de eekhoorntjes en zijn skyline. Ben Berkowitz, die we kennen uit Amsterdam, werkt daar bij NBC.

Marcel had donderdag geen afspraken dus gingen we samen op stap. Een van de nieuwe attracties in NY is de ‘High Line’. Dit is een park dat is aangelegd op de vroegere rails van de treinbaan die voor de transporten van vlees en graan zorgden.

Vrijdag hebben we geluncht met Jana, een oud-collega van Marcel. En de rest van de middag weer veel gewandeld. ’s Avonds was het afscheid nemen van de ‘ city that never sleeps’.

Het waren heel bijzondere dagen.

Marcel – dank je wel – dat je me hebt meegenomen.

Maartje

Forel en everzwijn

Vanmorgen liep ik mijn draf rondje voor de conditie en zo en op de terug weg zag ik iets in de greppel liggen. Ik had mijn lenzen niet in en geen bril op en dacht eerst dat het een jerrycan was of zo. Maar bij nader kijken had het haren…er lag een aangereden everzwijn in de greppel.

Er zijn hier veel zwijnen en herten en de lokale jachtvereniging is vaak druk. Zelfs tot in het dorp staan er dan borden “Chasse en cours” en lopen er mensen met geweren rond. Wel met oranje hesjes en petten, maar toch.

Het is mooi weer vandaag en we gingen in de ochtend naar Lavelanet omdat er op vrijdag markt is. Normaal gaan we op maandag naar Mirepoix en we kennen nu ook de vrijdag markt van Foix met de Nederlandse kaasboer.

Lavelanet is geen mooi stadje. Behalve dat Fabien Barthez er is geboren en er een grote Portugese gemeenschap is heeft het weinig om trots op te zijn. Het benen messen museum wellicht. Maar het ligt centraal en het heeft een grote markt.

Lees verder