Driekoningentaart

Het is een Franse traditie om rondom 6 januari = Driekoningen, een galette des roi met vrienden aan te snijden.  In de taart is een klein voorwerp, bijvoorbeeld een bedeltje, verstopt en degene die dit vindt, door er op te bijten en ‘zijn kroon verliest’ (niet leuk), is de koning of koningin van die dag en mag de goudkleurige papieren koning’s kroon opzetten (wel leuk).

Onze vrienden Stanneke en Frédéric, die in StGé wonen, hadden ons en andere vrienden dit jaar uitgenodigd. De taart was heerlijk, van een plaatselijke bakker. Een andere traditie is het heffen van een glas cider. Wij hadden allen verschillende ciders meegebracht, allemaal even smakelijk. 

Het was een gezellig samenzijn in Huize Merle.

Een goed begin van 2016. Proost!

Koningentaart

Driekoningentaart

De laatste dagen van 2015 — op naar 2016

Na het fijne verblijf in het zuiden (van Nederland), gingen we op Tweede Kerstdag naar het `noorden`. Naar Breugel, waar Truus en Hille ons verwelkomden. Een kopje koffie met kerstkrans en een brandende open haard. Gezellig. Ik deed mijn rondje tuin en Marcel en Truus bespraken het kerstmaal. Edwin, Marcel`s broer, zou ook aanschuiven. Buiten viel de avond en onder het genot van een glaasje pakten we onze kadootjes uit. Ik kreeg het laatste boek van Mankell, met recht het laatste werk van hem, omdat hij er niet meer is. En van Edwin een doos witte, melk en pure chocolade muizen, van Chocolaterie http://www.hilfrawa.nl/. Miam!

We hebben heerlijk gewandeld bij het Oud Meer en genoten van een `lenteachtig`zonnetje.

De benenstrekken bij het Oud Meer.

Poseren in het zonnetje.

We zouden tot en met 2 januari in het Breugelse blijven. In overleg, of course, hadden we een paar wensjes opgegeven, zoals een dagje Amsterdam snuiven.

Op de 27ste zijn we met ons viertjes naar de film `Publieke Werken` gegaan in het NatLab. Als je in de gelegenheid bent, dan is deze een aanrader. Voor hen, die in Eindhoven e.o. wonen.  Ga ook eens naar het NatLab https://www.natlab.nl/.

Een heerlijk dagje in de Parel aan het IJ op de 29ste. Bep Knopper, onze lieve vriendin, sloot zich bij ons aan. Een greep: nieuw busstation aan de IJkant, zicht op het filmmuseum EYE, Zeedijk, Nieuwmarkt, Kloveniersburgwal, Prinsengracht, Hajenius. Lunch bij Brasserie Meuwese http://www.brasseriemeuwese.nl/, een biertje in het Molenpad http://cafehetmolenpad.nl/. Ter afsluiting een etentje bij De Zwaan http://www.dezwaan-son.nl/ in Son.

Holtkampkroketten - lekkur!

Holtkampkroketten – lekkur!

Ook de Michelson `traditie`, de nieuwste James Bond film kijken, werd in ere gehouden. Op de 30ste zaten we: Hille, Truus, ikke, Edwin en Marcel, op een rijtje, in Pathé. Het was de laatste sessie, en duurde van 21.15 tot na middernacht. Het was apart om na twaalven door de Philipsstad naar de parkeergarage te lopen. Eindhoven is bezig aan een opmars wbt interessante architectuur. Zie NatLab boven. Je zou er bijna van gaan houden.

Oudejaarsavond met Herman Finkers en knallend vuurwerk. En een glas champagne.

Op 2 januari heb ik samen met Truus, en andere vrijwilligers, het gemeenschapshuis `De Boerderij` gekuist. Daarna geluncht bij De Zwaan. De rest van de dag geluierd, Hollandse etensproducten ingeslagen. Zoals: pindakaas, erwtensoepen, rookworsten, zakken drop, witte broodbolletjes, worstenbroodjes. Want hoe leuk en lekker het ook is in Frankrijk, er zijn nu eenmaal lekkerheden die je hier niet kunt vinden.

Op zondag was het huiswaarts. We wilden stoppen in de buurt van Mons, voor een laatste frikandel en Belgisch frietje. Maar helaas het frietkot was gesloten.

De verwachte file bij de grensovergang viel reuze mee, er was namelijk geen file. We konden doorrijden. De douaniers zaten lekker warm in hun auto`s….

Kerstfeest in de Dutch Mountains en Brabantse dreven

Ieder jaar komt de vraag: waar en welke data en hoelang zijn we waar en bij wie.

Gelukkig wonen onze beide families niet ver uit elkaar. Zuid-Limburg en Eindhoven/Son en Breugel. Na het nodige overleg besloten we dat de eerste stop en overnachting bij mijn zus Stephanie in Heerlen zou zijn. Stephanie, Wiel en hun twee kanjers van dochters, Maud en Lieve, wonen op loopafstand van Snow World, `s werelds grootste overdekte skihal.

Nu wilde het toeval dat dit jaar het glazen huis van het radioprogramma `Serious Request` in Heerlen stond. Willen jullie daar naar toe? Je kunt het ook live volgen op de tv. We besloten het bij het laatste te houden. Na een uurtje bijkletsen, kerstchocolaatjes snoepen en twee kopjes koffie, stelde Stephanie voor om de benen te strekken en naar Snow World te wandelen.

Het `lente` zonnetje scheen nog steeds lekker, dus de wandelschoenen aan. Aangekomen gingen de twee meiden vier keer met de rodelbaan https://www.youtube.com/watch?v=1wkotAwdGY0. Daarna nog eventjes de 500 trappen, alsof het niets is, beklommen. Met een schitterend uitzicht als beloning. We hadden van al het geklim en geloop honger gekregen. Gelukkig had Wiel een heerlijke maaltijd voorbereid: zuurvlees met frietjes! Het was miam!

Op de 24ste  zijn we tegen enen naar Meerssen gegaan, waar we de twee volgende dagen bij mijn moeder zouden zijn. Natuurlijk was mijn vader ook van de partij. We hebben hem alle dagen gehaald met de rolstoel. Het is erg fijn dat ze zo dicht bij elkaar wonen. We hebben door Meerssen en het park gewandeld en een biertje bij `Gasterij Goesting` http://www.gasterijgoesting.nl/ gedronken. De kerstlunch was zuurkonijn, met stoofpeertjes bien sûr! Dit alles weggespoeld met een mooi glas Bordeaux. Op Tweede Kerstdag kwam iedereen, om elf uur bijeen, om bij te kletsen. Richard had heerlijke kippenragout gemaakt. Mijn vader was bij voorbaat bang geweest dat het erg lawaaierig zou zijn, meer dan tien mensen in het appartement. Maar tijden veranderen. De jonge lieden zaten met koptelefoon op gekluisterd aan hun iPad en laptop.

familiekiekje

Lieve, Stephanie, Noortje, Wiel, Anique en Maud (vlnr)

Wij zijn tegen drie uur naar onze volgende etape gegaan: Truus en Hille in Breugel.

Een week vol verrassingen

Vorige week zondag (13 december) keken we een week vooruit. Het beloofde een volle verrassingen week te worden. Terugkijkend klopt dat helemaal.

Het begon op dinsdagavond. Kennismaken met Huygens cosmetica produkten, onder het genot van een drankje en borrelnootjes, in hun vestiging in de Marais. Gevolgd door een champagne cocktail, georganiseerd door onze vriend en VIP-voorzitter Frederik Boriau, in de bar van het Hilton Hotel Saint-Lazare.

Op maandag was Fons Triest, onze goede vriend uit Almere, die we regelmatig ontmoeten in Dieppe, in Parijs aangekomen. Samen met Margie, zijn vriendin uit Landsmeer hadden ze een vijf-daags bezoek gepland. We stelden voor om met hen te lunchen op woensdag. Het werd het Café Louis Philippe. Het was super gezellig met een café calva als afsluiting. Daarna rondlopen in de Marais met een happy-hour biertje bij Le Père Fouettard.

Het klikte tussen ons viertjes. Tja, wat wil je ook : drie Amsterdammers en een zuiderlinge. Fons en Margie hadden de Champs `by night`nog niet gedaan. Dus, ja, je raadt het al.

Donderdagavond liepen we met ons viertjes over de `mooiste avenue` ter wereld. Na veel oooh, aaaah, wat mooi. Kwam de vraag `waar zullen we gaan eten`. Marcel stelde Wepler voor, een brasserie aan de Place de Clichy. Het werd een diner, dat we niet snel zullen vergeten. En dat in de positieve zin, uiteraard. Een kleine greep: oesters, halve krab, entrecote, kaasplateautje, Pouilly Fumé, Bordeaux. Een attente bediening, mooie setting. Kortom, een grande finale.

IMAG1674

Oh ja, nog bijna vergeten. Woensdagavond, waren we bij onze vrienden, Anita en Jimmy, dus na het happy hour biertje. Ze hadden ons uitgenodigd voor een pre-Xmas etentje. Zelfgemaakte foie gras, magret de canard, brie au truffes.

 

 

 

Een avondje uit: Theater King Edward VII

Een paar maanden geleden had ik me in een opwelling geregistreerd bij WICE. Ik ging naar de open-dag en mijn email adres werd in de hoge hoed gegooid. Een paar dagen later: “surprise, surprise: u heeft twee theater tickets gewonnen”. We kozen voor `le mensonge` met o.a. Pierre Arditi, op 19 november. Helaas moesten we die datum annuleren omdat we toen andere dingen aan ons hoofd hadden.

Maar we kregen de kans om een andere datum te kiezen, het werd 10 december. Uitgerekend die dag besloot het RER A personeel te gaan staken. Het is ook altijd wat… Maar dit weerhield ons er niet van om naar Parijs te gaan. We parkeerden de auto in La Défense en namen vandaar de metro naar Concorde.

Het was een heerlijk avondje uit in theater Edward VII. Deze Engelse koning, die een groot liefhebber was van Parijs, heeft in 1911 dit theater opgericht. Het diende eerst als cinema en heeft nog steeds die opstelling zoals je die in de oudere bioscopen aantreft, zoals de stalles.

En het toneelstuk is een aanrader!

 

edwardVII

Emma en Maartje

Vrijdag 13 november en verder…

Na een paar `nee` reacties had ik eindelijk beet. Een uitzendbaantje van 12 november t/m 23 december. Qua inhoud stelde het niet veel voor: bellen met Belgische bedrijven, in het Nederlands, mijn sterke punt. Maar een baantje = een baantje. Wat een genot om `s morgens met duizenden anderen met de RER A naar Parijs te gaan. Het duurde welgeteld twee werkdagen. Op vrijdag de dertiende kreeg Parijs, Frankrijk en de rest van de wereld de vreselijke aanvallen te verwerken. Marcel en ik kregen ook ander slecht nieuws. Emma overleed diezelfde avond, vredig thuis in haar bed. Marcel was haar testamentair executeur en moest alles regelen. Wat doe je dan? De Ariège is erg ver weg, zo`n 800 km. Je vertrekt op zaterdagmiddag voor de eerste 300 km. En op zondag kwamen we tegen vieren aan in Lagarde. Vreemd, hoor. De luiken waren dicht, we roken geen sigaartjes en de welbekende hese stem klonk ook niet. Er volgden drukke dagen. Het regelen van de crematie, afspraken bij de bank en bij de notaris. En tussendoor het uitzendbureau en werkgever op de hoogte houden. Dit laatste `duurde` welgeteld twee dagen. Op dag drie kreeg ik te horen dat de werkgever het contract voortijdig had ontbonden. Ik zat tenslotte nog in mijn proeftijd. Er gaat dan van alles door je hoofd. Had ik mijn verblijf moeten inkorten en woensdagmiddag terug moeten vliegen naar Parijs? Maar ik wilde Marcel ook niet in zijn uppie achterlaten. Dus werd het een `samen uit, samen thuis`. Op dinsdag, 8 december heb ik me ingeschreven bij de Pôle Emploi. En ik had zowaar een gesprek voor een parttime baan op 10 december. `We nemen later vandaag contact met u op…..`Het is inmiddels, zaterdag 12 december. En geen boe of bah. Wat is het toch met die Franse mentaliteit, niet eens de moeite nemen om iets van zich te laten horen?

 

 

 

 

 

Een zondaglunch

In onze Parijse tijden organiseerden we regelmatig dinnerparties voor vrienden. Het appartement aan de rue de Chabrol in het tiende was er perfect voor.

Tijden veranderen, we wonen nu in StGé en dinnerparties zijn lunchparties geworden. Waarom? Het heeft veel te maken met de bereikbaarheid. In Parijs is het eenvoudiger met de metro te komen en een taxi terug te te nemen. StGé ligt op zo`n 18 km van Parijs waar onze meeste vrienden wonen.

Dus zijn we overgestapt op Sunday lunches. Onze gasten komen tegen elf uur. We nemen ze mee op een toer door het dorp, bezoeken de grote openlucht markt. En als er tijd over is, na de lunch, een `uitbuikwandeling` in het kasteelpark. Tegen half een is het apérotijd. En gaan we tegen enen aan tafel.

Op 11 oktober was het de `eer` aan Nathalie, Yann en Véronique. Voorgerecht: oesters, hollandse haring en pelgarnalen; in Nederland noemen we deze `hollandse garnalen`. Hoofdgerecht: een mooi stuk rundvlees `merlan`, de nederlandse term is `diamanthaas`, met groenten van het seizoen, gevolgd door een kaasplateau met vers fruit.

Het is moeilijk van te voren te weten of het klikt tussen de gasten. Maar we hoefden niets te vrezen. Véronique en Nathalie zijn beiden opgegroeid in de Denain regio, dus `noordelingen`. Nathalie was, tot voor kort, communicatiemedewerker bij Peugeot PSA. Geen gebrek aan gespreksstof wanneer journalisten bij elkaar zijn. De tijd vloog voorbij en tegen half vijf vetrokken ze alledrie, om op tijd thuis te zijn voor de rugbymatch France tegen Australië. Yann en Véronique waren met de auto gekomen en gaven Nathalie een lift.

IMG_6511

Vis, oesters en haring

Op 26 september hadden we weer een keertje afgesproken met Fons in Dieppe. Het beloofde mooi weer te worden en we besloten om dit keer weer eens echt voor de vismarkt te gaan. Dus niet bij het scheiden van de markt, pas tegen elven, aankomen.

De wekker om 06.30 gezet, oef, dat is wel erg matinaal. Douchen, een espressootje, een yoghurt, een eitje. We zaten om 07.30 in de auto. En we waren er om 09.15. Op naar de vismarkt die idd nog een mooi aanbod had. We kochten twee St Pierres en twee carrelets. Ik had Fons een smsje gestuurd dat we er waren. We kwamen hem tegen op de markt en we zouden later met hem afspreken op een van de vaste koffieplekken.

Op de markt, bij onze vaste kaaskraam, eitjes, een Neufchatel, een camembert en een halve Pont l`Eveque gekocht. Daarna koffietijd met Fons en zijn ooms en een tante. Helaas had de Turbot, het restaurantje waar je vroeger kon binnenlopen zonder reservering, pas een tafeltje beschikbaar om 14.00. Dus niet!

Op aanraden zijn we naar Newhaven gegaan. Het was aardig. We wilden nog oesters kopen in Pourville dus tegen vieren was het afscheidnemen van Fons.

We waren tegen 19.00 weer thuis, de auto rook naar vis, oesters en kaas.

DSCN5713

En dan de haring.

Op 2 oktober hebben we weer zoals vanouds een haringavond gehad in Parijs. Ook dit keer had Marcel, als voorzitter van de NLVP, haringen kunnen regelen. Het was een gezellige avond met oud-bekenden en nieuwe gezichten in Bistro Marguerite.

De avond kreeg nog een staartje. We misten de laatste trein naar huis en daar stonden we dan op het Rueil-Malmaison station om 00.30. Een stationsmedewerker zei `neemt u maar de nachtbus, had u maar een trein eerder moeten nemen`.

Eensklaps klonk er een vriendelijke stem, die vroeg `waar gaat u naar toe? Ik woon ook in Saint-Germain-en-Laye. U kunt meerijden als u wilt`. De stem hoorde bij de stationsbeheerder. We werden keurig afgezet op Place Royale. Service bestaat nog steeds.

MARHAR